สำหรับครอบครัว
ลูกเพิ่งได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะออทิซึม เดือนนี้เราทำอะไรที่บ้านได้บ้าง
คุณไม่จำเป็นต้องมีนักบำบัด ไม่ต้องใช้เงิน และไม่ต้องมีแผนที่สมบูรณ์แบบ ก็เริ่มช่วยลูกได้ตั้งแต่สัปดาห์นี้ ขั้นตอนเหล่านี้ใช้ได้ในทุกประเทศ ทำได้จากโทรศัพท์ และไม่มีค่าใช้จ่าย
หน้านี้มีอะไรบ้าง
English · Español · Português · हिन्दी · Français · العربية · 中文 · Bahasa Indonesia · Tiếng Việt · বাংলা · ಕನ್ನಡ · اردو · मराठी · தமிழ் · తెలుగు · മലയാളം · ગુજરાતી · Deutsch · Kiswahili · Türkçe · 日本語 · ਪੰਜਾਬੀ · Filipino · Русский · ไทย
เรื่องสำคัญที่ควรรู้ก่อน
- ภาวะออทิซึมคือการเติบโต การเรียนรู้ และการสื่อสารในแบบที่แตกต่างออกไป ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่คุณทำ
- ลูกของคุณยังเป็นเด็กคนเดิมเหมือนก่อนได้รับการวินิจฉัย สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความเข้าใจที่คุณมีต่อลูก
- เด็กออทิสติกเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต ความช่วยเหลือที่บ้านสร้างความแตกต่างได้มาก
- ไม่ต้องทำทุกอย่างพร้อมกัน วันละหนึ่งก้าวเล็ก ๆ ก็เพียงพอแล้ว
สัปดาห์ที่ 1: สังเกตและจดบันทึก
ตลอดสัปดาห์นี้ ให้สังเกตลูกโดยยังไม่ต้องพยายามเปลี่ยนอะไร จดสั้น ๆ ลงกระดาษหรือในโทรศัพท์:
- ลูกชอบอะไร ของเล่น เพลง อาหาร การเคลื่อนไหว สิ่งของ สิ่งเหล่านี้จะเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดของคุณเมื่อสอนสิ่งใหม่ให้ลูก
- ลูกบอกอย่างไรว่าต้องการอะไร พูด ชี้ ดึงมือคุณ ร้องไห้ หรือหยิบของมาให้คุณ
- ช่วงเวลาที่ยากเกิดขึ้นเมื่อไร จดว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น ลูกทำอะไร และเกิดอะไรขึ้นทันทีหลังจากนั้น
- วันปกติเป็นอย่างไร ตื่นนอน กินข้าว อาบน้ำ เข้านอน
บันทึกเหล่านี้จะช่วยคุณและทุกคนที่จะช่วยลูกต่อไป เช่น แพทย์ ครู หรือนักบำบัด
สัปดาห์ที่ 2: ทำให้แต่ละวันคาดเดาได้
เด็กออทิสติกหลายคนสงบขึ้นเมื่อรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
- ทำตามลำดับเดิมทุกวัน: ตื่นนอน กินข้าว อาบน้ำ และเข้านอน ให้เหมือนเดิมมากที่สุดเท่าที่ทำได้
- แสดงแต่ละวันเป็นภาพ วางรูปถ่ายหรือภาพวาดของแต่ละขั้นตอนเรียงกัน: “กินข้าวเช้า แล้วใส่รองเท้า แล้วขึ้นรถ” ชี้ภาพแต่ละภาพก่อนเริ่มขั้นตอนนั้น คุณสร้างและพิมพ์ตารางได้ฟรีด้วย เครื่องมือ Visual Schedule ของเรา (ภาษาอังกฤษ) หรือวาดเองก็ได้ ดูวิธีทีละขั้นตอน: วิธีใช้ตารางภาพที่บ้าน (ภาษาอังกฤษ)
- บอกล่วงหน้าก่อนเปลี่ยนกิจกรรม ให้ลูกดูภาพการอาบน้ำแล้วพูดว่า “อีกสองนาที แล้วไปอาบน้ำกัน”
สัปดาห์ที่ 3: ช่วยให้ลูกสื่อสาร
การสื่อสารเป็นมากกว่าการพูด ทุกวิธีที่ลูกใช้บอกอะไรคุณล้วนมีความหมาย
- อยู่ระดับสายตาเดียวกับลูก นั่งลงหรือคุกเข่าให้อยู่ในระดับเดียวกับลูก
- พูดเป็นประโยคสั้น ๆ พูดว่า “บอล” หรือ “เอาบอลอีก” แทนประโยคยาว ๆ
- รอ ถือของที่ลูกชอบไว้ แล้วรอสักสองสามวินาทีให้ลูกมอง ส่งเสียง ชี้ หรือพูด จากนั้นยื่นให้ลูกทันที
- ตอบสนองทุกครั้งที่ลูกพยายาม ถ้าลูกชี้ เอื้อมมือ หรือส่งเสียงเพื่อขออะไร ให้ตอบสนอง ลูกจะได้เรียนรู้ว่าการสื่อสารได้ผล
- ใช้ภาพเมื่อการพูดยังยาก ภาพสิ่งที่ลูกชอบสองสามภาพติดไว้ที่ตู้เย็น ช่วยให้ลูกชี้บอกได้ว่าต้องการอะไร ดูวิธีทีละขั้นตอน: วิธีใช้บัตรภาพที่บ้าน (ภาษาอังกฤษ)
ถ้าลูกพูดได้มากขึ้นแล้ว: ดูวิธีช่วยให้ลูกเล่าเรื่องในวันของตัวเอง (วิดีโอภาษาอังกฤษ 1 นาที)
สัปดาห์ที่ 4: รับมือกับช่วงเวลาที่ยาก
พฤติกรรมที่ท้าทายมักเป็นวิธีบอกบางอย่าง: “หนูอยากได้อันนี้” “เสียงดังเกินไป” “หนูไม่อยากทำ” หรือ “หนูอยากให้สนใจ” บางครั้งความเจ็บปวด ความเจ็บป่วย การนอนไม่พอ หรือความวิตกกังวล ก็ทำให้ทุกอย่างยากขึ้น ถ้าพฤติกรรมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ให้พาลูกไปพบแพทย์
- ย้อนดูบันทึกของสัปดาห์ที่ 1 ปกติเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น เปลี่ยนสิ่งนั้นได้ไหม เช่น ห้องที่เงียบกว่า บอกล่วงหน้าก่อนปิดทีวี หรือให้กินของว่างก่อนไปซื้อของ
- สอนวิธีขอที่ดีกว่า ถ้าลูกกรีดร้องเพื่อเอาของเล่น ให้สอนลูกชี้หรือพูดว่า “ของเล่น” แล้วให้ของเล่นทันทีเมื่อลูกทำได้
- สังเกตช่วงเวลาดี ๆ ชมลูกหรือให้รางวัลเล็ก ๆ ทันทีหลังจากลูกทำสิ่งที่คุณหวังไว้ เครื่องมือ Token Board ฟรีของเรา (ภาษาอังกฤษ) ช่วยทำตารางสะสมรางวัลแบบง่ายที่พิมพ์ได้ ดูวิธีทีละขั้นตอน: วิธีใช้ตารางสะสมเหรียญที่บ้าน (ภาษาอังกฤษ)
- ใช้เรื่องเล่าเมื่อต้องเจอสถานการณ์ใหม่ เรื่องสั้นพร้อมภาพที่อ่านด้วยกันก่อนไปหาหมอหรือไปตัดผม ช่วยให้ลูกรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณสร้างได้ฟรีด้วย เครื่องมือ Social Story (ภาษาอังกฤษ) ดูวิธีทีละขั้นตอน: วิธีใช้เรื่องราวทางสังคมที่บ้าน (ภาษาอังกฤษ)
ถ้าลูกทำร้ายตัวเอง ทำร้ายผู้อื่น หรือคุณกังวลเรื่องความปลอดภัยของลูก ให้ปรึกษาแพทย์หรือบุคลากรทางการแพทย์โดยเร็วที่สุด ในกรณีฉุกเฉิน ให้โทรหมายเลขฉุกเฉินในพื้นที่ของคุณ (ในประเทศไทยโทร 1669)
ความช่วยเหลือเพิ่มเติม (หน้าภาษาอังกฤษ): เมลต์ดาวน์หรืออาละวาด · ปัญหาการนอน · การฝึกขับถ่าย · บัตรภาพที่บ้าน · กิจกรรมในแฟ้ม · ลูกของฉันยังไม่พูด
ดูแลตัวเองด้วย
- การรู้สึกเศร้า กลัว โกรธ โล่งใจ หรือไม่รู้สึกอะไรเลย เป็นเรื่องปกติ ความรู้สึกเหล่านี้จะเปลี่ยนไปตามเวลา
- หาใครสักคนที่คุยด้วยได้ เช่น คู่ชีวิต เพื่อน ญาติ หรือพ่อแม่ของเด็กออทิสติกคนอื่น
- หลายประเทศมีสมาคมออทิสติกระดับประเทศหรือกลุ่มผู้ปกครอง ลองค้นหาคำว่า “ผู้ปกครองเด็กออทิสติก” พร้อมชื่อเมืองหรือประเทศของคุณ
- พักเมื่อมีโอกาส นี่คือเส้นทางยาวหลายปี ไม่ใช่แค่ไม่กี่วัน
หาความช่วยเหลือใกล้บ้านคุณ
- ถามแพทย์ของลูกหรือบุคลากรทางการแพทย์ว่าในพื้นที่ของคุณมีบริการอะไรบ้าง และจะเข้ารับบริการได้อย่างไร
- ถามโรงเรียนหรือศูนย์เด็กเล็กของลูกว่าให้การสนับสนุนอะไรได้บ้าง
- ถ้าต้องรอคิวรับบริการ: ทุกอย่างในหน้านี้ทำได้ระหว่างที่รอ
ส่งหน้านี้ให้พ่อแม่อีกคน
อาจมีคนที่คุณรู้จักกำลังอยู่ตรงจุดเดียวกับคุณในวันที่ได้ยินผลวินิจฉัย ส่งหน้านี้ให้เขา
ทำงานในคลินิก โรงเรียน หรือกลุ่มผู้ปกครองใช่ไหม พิมพ์ฉบับหน้าเดียวสำหรับครอบครัว.
